રેતીનો ટેકરો

નદી તેની ઉદ્ભવ સ્થાનેથી સતત વહેતી રહે છે, પર્વતો, જંગલો અને રણો પાર કરીને સમુદ્ર સુધી પહોંચે છે. તે ન ક્યાં અટકે છે કે આરામ કરે છે, જ્યાં સુધી તે તેના "પૂર્ણ" એટલે કે સમુદ્ર સાથે મળી ન જાય. નદી તેના પૂર્ણનો એક "અંશ" છે. આ કુદરતી નિયમ છે કે "અંશ" હંમેશા તેના "પૂર્ણ" સાથે મળવાની લાલસા રાખે છે.

પણ આ યાત્રામાં નદી સાથે માટી, રેતી, પથ્થરનાં ટુકડા અને અનેક પ્રકારની ગંદકી અને કચરો વહેતી આવે છે. જ્યારે તે સમુદ્ર સુધી પહોંચે છે, ત્યારે એક અડચણ આવે છે. સમુદ્ર કહે છે – "હું તને શુદ્ધતમ સ્વરૂપમાં સ્વીકારવા ઈચ્છું છું, અને તું તો દરેક પ્રકારની મિલાવટ લઈને આવી છે! જે કંઈક તું રસ્તામાં એકઠું કરીને લાવ્યું છે, તેને છોડીને પછી મારા પાસે આવો."

સમુદ્ર રેતને સ્વીકારતો નથી, પણ શુદ્ધ જળને સ્વીકારી લે છે. એ જ રીતે "રેતીનો ટેકરો" બની જાય છે.

એ જ રીતે, આપણે જ્યારેથી આ ધરતી પર આવ્યા છીએ, ત્યારેથી આપણે માત્ર માહિતી જ એકઠી કરીએ છીએ. દરેક પરિસ્થિતિ અને દરેક વ્યક્તિ પાસેથી આપણું મન – જાણે તે જાગૃત હોય કે અજાણતું – કંઈકને કંઈક સંકલિત કરતું રહે છે.

જો અમારી ભક્તિ ન તો દૃઢ હોય, ન તો એકનિષ્ઠ, તો આપણે ૮૪ લાખ યોનિઓમાં ભટકવા મજબૂર થશું. એટલે કે ભગવાનને માત્ર એ જીવ મળી શકે છે, જેના ભક્તિ શુદ્ધ, એકનિષ્ઠ, અડગ અને નિસ્વાર્થ હોય.

રાધે રાધે